توت فرنگی سفید

نامه به انوشيروان

akbar-agha — Sun, 12 Oct 2008 07:18:18 GMT

قابل توجه مسئولين جمهوري اسلامي و به خصوص احمدي نژاد
از شعرهاي شاعر عزيز معاصر پروين اعتصامي براي دوستان يك قسمت به نام نامه به انوشيروان را انتخاب كرده ام .هر چند من و شما مي دانيم كه گوش مسئولين مصداق همان مثل است كه مي گويد كه : گوش اگر گوش من و ناله اگر ناله توست آنچه البته به جايي نرسد فرياد است.

و به قول خودم : ظاهرا گوش مسئولين به جاي ديگري از اعضا بدنشان دايورت شده .

بزرگمهر ، به انوشيروان نوشت كه خلق
زشاه ، خواهش امنيت و رفاه كنند
شهان اگر كه به تعمير مملكت كوشند
چه حاجت است كه تعمير بارگاه كنند
جواب نامه ي مظلوم را ، تو خويش فرست
بسا بود ، كه دبيرانت اشتباه كنند
اگر به دفتر حكام ، ننگري يك روز
هزار دفتر انصاف را سياه كنند
اگر كه قاضي و مفتي شوند سفله و دزد
دروغگو و بد انديش را گواه كنند
به سمع شه نرسانند حاسدان قوي
تظلمي كه ضعيفان دادخواه كنند
بترس زآه ستمديدگان ، كه در دل شب
نشسته اند كه نفرين به پادشاه كنند
از آن شرار كه روشن شود زسوز دلي
به يك اشاره ، دوصد كوه را چو كاه كنند
چو شاه ظلم كند ، خلق در اميد نجات
همي حساب شب و روز و سال و ماه كنند
مخسب تا كه نپيچانند آسمانت گوش
چنين معامله را بهر انتباه كنند
تو ، كيمياي بزرگي بجوي ،‌ بيخبران
بهل ، كه قصه زخاصيت گياه كنند .

فرياد ستود نيست . . .

akbar-agha — Sun, 15 Jun 2008 13:13:22 GMT

فرياد ستودنيست . . .

آري اين فرياد كه قرنهاست تنديس عظيم جهل ابوالبشر را به دوش مي كشد ستودنيست !
فرياد مردي دست و پاي بسته بر همنوع آزاد ذهن بسته اش
فرياد كودكي گستاخ بر بلنداي سكوت شب
فرياد اناالحق آزاد مردي در آوار گنگان و كران
فرياد ذهن من فرياد ذهن تو
فرياد قناري محصور در قفس
آري اين فرياد ستودنيست و سكوت غارت گر خاطره هاست
غارتگر خاطره هاي سبز فصل آزادي
غارتگر لبخند از لبان آبادي
غارتگر حياي زن بد كاره
من از اين سكوت دلگيرم و
بندبند وجودم فرياد يست بلند بر قامت اين تنديس پير
آري اين سكوت غارت گر خاطره هاست و
همتي بلند لازم است اين فرياد را !

امسال

akbar-agha — Fri, 18 Apr 2008 07:16:50 GMT

نسیم خنک بهار می وزد و اندیشه را به وجد می اورد . اندیشه روح قلم را بیدار می کند و با یک اشاره

عشق بازی انها اغاز میشود .

چه کسی و چه نیرویی میتواند جلودار انها باشد ؟ هیچ چیز .......

در این لحظه های ناب با هم مینویسند و تو را هم بیدار میکنند . اولین خط اغاز بهار را یاداور میشوند

و یک صدا میگویند حرکت کنید . مادرمان زمین چند روزی است که بیدار شده و چشم انتظار شماست .

ریشه های بذر سال پیش را می سوزانبم و بذر تازه می کاریم . امسال اندیشه و اندیشه می کاریم

و اغاز میکنیم انچه را که باید و حرکت میکنیم در مسیری که باید .

گفت و گو

akbar-agha — Mon, 18 Feb 2008 13:24:18 GMT

دیشب با خدا حرف میزدم. خدا پرسيد:تو مخت چی میگذره که میخوای از من بپرسي؟گفتم:چه چيز ادمها تو را متعجب ميکنه؟خدا گفت:کودکي انها.اينکه آنها از کودکي شون خسته ميشن و عجله دارن که زود بزرگ شن و بعد دوباره آرزو مي کنن که کودک باشن .... اينکه آنها سلامتی شون را از دست ميدن تا پول به دست بیارن و بعد پولشان را از دست ميدن تا دوباره سلامتي شون را به دست بیارن.اينکه با اضطراب به آينده نگاه میکنن و حال را فراموش میکنن و اخرش هم نه در حال زندگي ميکنن نه در آينده .
اينکه که آنها یه طوری زندگي مي کنن که انگار هیچ وقت نميميرن و وقتی هم که ميميرن انگار که تا حالا زندگي نکردن .خدا دستام و گرفت و براي مدتي سکوت کرديم . من دوباره پرسيدم :چه چیزهای دیگه ایی رو باید بدونم ؟گفت:این که هیچ وقت کسي را وادار نکنم تا عاشقم باشه ،و این که درست نيست خودم را با کسی مقايسه کنم ،و این که فقط چند ثانيه طول مي کشه تا زخمهاي عميقي را در دل اونی که دوستش دارم ايجاد کنم و سالها طول مي کشه تا آن زخم ها را التيام بدم. و ثروتمند کسي نيست كه بيشترين ها را داره ، بلکه کسي که به کمترين ها نياز داره. و این که دو نفر ميتونن با هم به يک نقطه نگاه کنن و آن را متفاوت ببينن .
و کافي نيست فقط ديگران را ببخشم، بلکه بايد خودم را هم ببخشم . بقلش کردم و گفتم همه چیز همینه که باید بدونم ؟ گُفت همیشه یادت باشه من اينجا هستم،در کنار تو ....... .

هر روز صبح

akbar-agha — Sun, 16 Dec 2007 13:28:29 GMT

هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند يک غرال شروع به دويدن ميکند و مي داند

سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود . هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند

يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نمي رد .

مهم نيست غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن .

ترانه ایی برای خودم

akbar-agha — Sat, 20 Oct 2007 22:15:18 GMT

بر تو نهادم ز روی بی خبری گام

شبدر خرد سپید بر لب جوی بار

بر منه گم کرده ی خویش . خویش ببخشای !

در جلوی خویش . روی سطح وجودم

بودم . و شاید نه

فاصله چندان نبود تا تو . ولی کن . هیچ ندیدم تو را .

و راه گشودم و ندیدم تورا

تو را که بدانسان

غرقه در اعماق بی نشانه ی هستی

خیره در اکنون جاودانه ی خویشی

رو به سوی بی کران . روانه ی خویشی .

بوسه

akbar-agha — Mon, 27 Aug 2007 19:51:18 GMT

لب را با لب

در این سکوت . در این خاموشی گویا

گویا تر از هر انچه شگفت انگیز تر کرامت ادمی به شمار است

در رشته ی بی انتهای معجزتی که اوست ......

در این اعتراف خاموش . در این " همان " که تواند در میان نهاد

با لبی

لبی

بی وساطت ان چه شنودن را باید ......

ان احساس عمیق امان . در این پیرانه ی سر

که هنوز

پرواز در تداوم است . هم از ان گونه کز اغاز :

رابطه ایی معجز ایت

از یقینی که در ان اشیان گذشت . در پایان این بهاران

تا گمانی که به خاطری گذرد

در اغاز یکی خزان .

مهر یا میترا

akbar-agha — Mon, 20 Aug 2007 10:53:33 GMT

مهر یا میترا که گاهی به صورت مستقل مورد پرستش قرار می گیرد واسطه ای میان افریدگار و افریدگان است .

او محافظ عهد و پیمان و رمزی است از عهد الستی که میان خالق و مخلوق است . لذا به نام این ایزد و این فرشته بزرگ

اتشکده ها ساخته و نیایش ها کرده اند . او فرشته ی فروغ و روشنایی است که هیچ چیز از او پنهان نمی ماند .

مقام مهر بالای کوه "هرا" است . انجا نه روز است نه شب . نه ظلمت و نه پلیدی . خورشید هم مظهری از اوست که مورد

ستایش زرتشتیان است . شهریار روز روشن بر اهل گیتی می تابد تا با درخشش و نور او افریدگان پاکیزه شوند و از الایشی

که دیوان شب تبار پدید اوردند . نجات یابند .

زندگی از نو

akbar-agha — Tue, 31 Jul 2007 19:57:18 GMT

انکه شد . از شدن تر . باز نخواهد ماند .

کشید گام و سرود خوان به راه خویش ادامه خواهد داد .

و قانون زرین خود را در گستره ی اعتماد به خویشتن خواهد گسترانید .

رفتنت از زندگی زیبا و ارامم . بهترین هدیه ی خداوند بود . در تمام این سالها .

حالا اسوده و بدون اضطراب تا می توانم . ازاد پرواز می کنم .

بهار خلقت

akbar-agha — Sat, 09 Jun 2007 22:03:18 GMT

و خداوند هر شبانگاه بر بام اسمان بالا می امد و با چشم چپ

خویش جهان را مینگریست و قندیل پروین را بر می افروخت و

جاده ی کهکشان را روشن میساخت و شمع هزاران ستاره را بر

سقف شب می اویخت . تا در شب ببیند و نمی دید . خشم می

گرفت و بی تاب میشد و تیرهای اتشین بر خیمه ی سیاه شب

رها میکرد تا ان بدرد و نمیدرید و می جست و نمی یافت و .....

سحرگاهان خسته و رنگ باخته سرد و نومید فرو می امد و قطره

اشکی درشت از افسوس بر دامن سحر می افشاند و میرفت و

هیچ نمیگفت . رودها در قلب دریاها پنهان میشدند و نسیم ها

پیام عشق به هر سو می پراکندند و پرندگان در سراسر زمین

ناله ی شوق بر میداشتند و جانوران هر نیمه با نیمه ی خویش بر

زمین می خرامیدند و یاس ها عطر دوست داشتن را در فضا

میافشاندند و اما .....

خدا همچنان تنها ماند و مجهول و در ابدیت عظیم و بی پایان

ملکوتیش بی کس! و در افرینش پهناورش بیگانه! می جست و

نمی یافت . تا اینکه * انسان * را افرید ...

"و این نخستین بهار خلقت بود"